Benoits Blog

New site for Beyond Scuba

Mon, 14 May 2012 12:37:00 +0200

Just put a site online for Olivier and Greet from Beyond Scuba in Bali.

Their diveshop offers a wide variety of PADI courses and specialties, and they even created their own distinctive PADI specialties. Being mongst others a Master Instructor (Olivier) and marine biologist and IDC Staff Instructor, this couple makes your dive trip a quality time experience. So their website reflects just that, showing images by award-winning Els Van den Borre.

The site scrolls all the way up, so you can enjoy the background-images after completing the reading of the text.

Enjoy this PADI Bali Diving Site here: www.beyondscuba.com

Aanrader: privé sauna Un Peu d'O in Heide !

Fri, 17 Feb 2012 11:57:00 +0100

Gisteren om een late Valentijn te vieren afgezakt naar sauna Un Peu d'O in Heide. Een prachtig nieuw complex met 2 af te huren complexen. Wij hadden Complex Erica gereserveerd, en dat was alvast zeker de moeite waard ! Een mooi terras buiten met een lekker warme jacuzzi, een verwarmd binnenzwembad met een zwem-jetstream, een design-finse-sauna met mooie ligbanken, een infraroodsauna, en dat alles in een mooi interieur, alles net nieuw gebouwd. Een aanrader dus !

Truvo misbruikt de naam Google...

Tue, 24 Jan 2012 16:31:00 +0100

Vandaag telefoon gekregen van een vriendelijke dame die zich voorstelde als "X van Google"...

Ze wilde weten of ik interesse had om hogerop in de zoekresultaten te geraken. Zij vroeg me waar mijn bedrijf zich net mee bezighield, want ze kon me helpen hogerop te geraken in Google. Toen ik vertelde dat SEO één van mijn specialiteiten was, zei ze daarop dat ik daar waarschijnlijk meer van wist dan zij (ze wist dus niet waarover het ging) maar ze kon me wél verderhelpen om hogerop te raken in Google's zoekresultaten....

Straf, dacht ik, maar soit, voordeel van de twijfel zeker ?

Toen naderhand in het gesprek zij me vroeg of ik wist dat als je zoektermen ingeeft bijna altijd de Gouden gids als eerste stond, begon ik echt nattigheid te voelen. Veel bedrijven betalen immers nog steeds een veelvoud van wat ze aan SEO en websiteoptimalisatie uitgeven, aan de Gouden Gids...

Wetend dat meer dan 90% van de mensen dingen opzoeken met zoekmachines (waarvan het leeuwenaandeel door Google ingenomen wordt) is het gek dat bedrijven tienduizenden euro's aan de Gouden Gids blijven betalen en bij SEO soms hun neus ophalen...

Deze lieve dame echter deed zich dus voor als een werkneemster van Google om me dan uiteindelijk een dure vermelding in de Gouden Gids aan te smeren. Uiteindelijk ging ze toch in op mijn vraag of ze nu eigenlijk voor Truvo of Google werkte door te vermelden dat 't inderdaad om een gesprek over Truvo ging...

Dat ze bij mij bot ving, mag duidelijk zijn. Maar ik kan me voorstellen dat veel andere bedrijfsleiders zich toch weer laten vangen.... zeker als ze zich voordoen als Google-personeel....

Volgens mij tamelijk illegaal, zeker niet klantvriendelijk, en voornamelijk te klasseren in de rubriek "aggressieve verkoopstechnieken" heeft Truvo toch weer iets meer afgedaan.

Ik vraag me trouwens af wat Google België hiervan vindt.?...

Nieuwe site voor Cowa Diving

Thu, 12 Jan 2012 19:04:00 +0100

De nieuwe site voor Cowa staat online !

Mijn duikclub was al jaren aan een nieuwe site toe, en ik was blij toen ik de opdracht kreeg de oude frames onder handen te nemen. Nu zit de oude content in een nieuw kleedje, met een hoop web 2.0 mogelijkheden, integratie van facebook en Google Calendar, etc.

Neem snel een kijkje:

http://www.cowadiving.be

Nieuwe site voor Jan Van Dievel en Co

Mon, 12 Dec 2011 19:10:00 +0100

Ook Jan Van Dievel en Co uit Schoten kreeg een nieuwe site. Bewonderen kan op

http://www.janvandievelenco.be

Constanza Breukhoven

Wed, 31 Aug 2011 01:27:00 +0200

www.ConstanzaBreukhoven.nl

Voor de uitgeverij Eurofun net een nieuwe website afgeleverd: http://www.constanzabreukhoven.nl. Al wat je van de familie van de Free Record Shop nog niet wist maar weleens wilde lezen :-)

Nieuwe site voor Steven Goegebeur!

Fri, 24 Jun 2011 14:38:00 +0200

De site voor Steven is af. Steven Goegebeur, stand-up comedian uit de Pretpraters-stal, is al jaren met stand-up comedy bezig, maar ook met educatief theater, werk als presentator, MC, etc, etc.

Aangezen zijn vrouw Liesbeth Mariën in Steven de inspiratie zag om een aantal striptekeningen te maken, werden die gebruikt al uitgangspunt om de lay-out van de site op te baseren. Die heeft daardoor iets cartoonesks gekregen, heel origineel, met een duivelachtig plagend Steventje dat op de achtergrond hier en daar verschijnt.

Wil je de site eens zelf bewonderen, dat kan op http://www.stevengoegebeur.be.

Aanrader: restaurant Sombat in Antwerpen

Fri, 25 Mar 2011 12:01:00 +0100

Reeds lang een liefhebber van Thailand en Thais eten, was het gek dat ik nog niet in restaurant Sombat beland was. Eerlijk gezegd: als ik er langs buiten passeerde leek het me gek dat wat je langs buiten kon zien een echt Thaise beleving zou huisvesten. Misschien daarom.

Maar eerste indrukken zijn soms fout. Gisteren voor m'n verjaardag tracteerde m'n vrouwtje op een etentje in Sombat, en ik kom er zeker nog!

Lekker eten, vriendelijke Thaise bediening, in een rustige sfeer. De prijzen vallen ook heel erg mee en zijn een pak goedkoper dan de dure voorgevel laat uitschijnen. (Gisteren 39 euro pp betaald voor het menu van de maand, met een Tom Kha Plaa soepje (kokoesmet vis) als begin, dan een Royaal assortiment voorgerechtjes (Satay, Tod man plaa, loempiaatjes, en Kip in Pandanusbladeren). Daarna 3 hoofdgerechtjes (een Pad thai, kip in groene curry en een heerlijk scampislaatje). En als afsluiter een Thais dessert (waar ik eerlijk gezegd m'n hart voor vasthield want meestal zijn de Thaise desserts niet echt wat wij met onze Westerse papillen ervan verwachten) dat toch erg in de smaak viel.

Sombat's Website- Vleeshuisstraat 1 in Antwerpen

een aanrader, en wij gaan zeker terug !

Parkeerboete in Middelburg buiten proportie

Thu, 03 Feb 2011 18:13:00 +0100

Even m'n verontwaardiging spuien. Enkele weken geleden gingen Brendy en ik een midweekje naar Zeeland, Schouwen-Duiveland. Prachtig, en we hebben ook een uitstapje naar Middelburg gemaakt. Heel tof.

Brendy had deze zomer een feestje meegemaakt in Middelburg toen ik in Italië zat, en ze had er een goed restaurantje gevonden: www.desafinado.nl Fijn, wij daar weer naartoe. Alleen de auto in de buurt kwijtraken was vervelend, maar na lang zoeken toch een plekje gevonden. Er stond een parkeerautomaat, dus ik er naartoe met kleingeld. Je kon er voor maximaal 1 uur tegelijk geld insteken, maar na een uur zou het nog slechts een halfuurtje parkeren met ticket zijn, daarna vrij parkeren. Ik dus de volle 2 euro erin gestopt voor een uurtje parkeren, en wilde er graag nog een eurotje bijsteken om dat halve uurtje te overbruggen (je kan immers niet tussen voor- en hoofdgerecht even een kwartier over en weer gaan wandelen).

Tot mijn grote jolijt dus vond ik een papiertje onder m'n ruitenwisser om dat laatste halfuur toch te vergoeden. à rato 2 euro voor het parkeergeld, en 52 euro opslag "omdat ik geen ticket genomen had". 54 euro voor een halfuurtje extra dus.

Middelburg was halfleeg, het weer was ernaar: het miezerde de hele tijd. Waarschijnlijk had de parkeerwachter een slechte dag. Maar hij had duidelijk mijn ticket gezien (zijn/haar "boete" dateert van een minuut nadat mijn ticket verviel). Uiteraard WAS ik in fout; dat halfuur moet ook betaald worden, of ik nu zat te eten of niet.

Maar dat doet me toch de vraag stellen of mensen die boetes uitschrijven niet even kunnen nadenken over de proporties. Als ik nu geen moeite had gedaan om geld in de automaat te stoppen, ok. Als ik nu uren te lang daar had gestaan, ok. Maar als een halfuurtje later het parkeren tegen betaling vervalt, weet jij als parkeerwachter toch ook dat dat halfuurtje mij dan 54 euro gaat kosten ?

Nou, bedankt. Hopelijk kan ik mijn slechte dag ooit ook op jou agreageren, als "het weer" even niet meezit.

Vitalski.be

Fri, 28 Jan 2011 04:11:00 +0100

Design en development voor de website van Vitalski achter de rug. Ooit nog, begin jaren negentig, mee gezorgd dat hij zijn eerste optreden ooit in een kraakpand kon geven op 't Zuid, is de wereld weer klein, en heb ik nu zijn website gemaakt. Aangezien hij een fervent blogger en facebook gebruiker is, neem ik me voor zijn site van een paar extra franjes te voorzien. Site online en in constante wording te zien op www.vitalski.be.

Nextwebarchitects

Fri, 28 Jan 2011 04:08:00 +0100

Het heeft wat tijd gekost, maar eindelijk is het zover: voor Net2View de site http://www.nextwebarchitects.com afgewerkt. Een groot project, met heel wat developmentwerk, door onder andere de grootte van het aantal producten. Duizenden afbeeldingen zijn nu te bezichtigen, in verschillende kwaliteitsgroottes als je enmaal ingelogd bent. De opdrachtgever wilde zo weinig mogelijk ruimte voor fouten in zijn eigen update-proces, dus ontwikkelden we een systeem waarbij hij alle afbeeldingen in mappen en submappen oplaadt, en het door mij ontwikkelde systeem aan de hand van de plaats in de mappen, de bestandsnaam, grootte etc nieuwe "producten" aanmaakt in de (voorlopig gratis) webshop.

Een meer dan gemiddeld internetgebruiker weet dat je niet alleen gemakkelijk afbeeldingen kan bewaren die je op je scherm te zien krijgt, maar als je het systeem van naamgeving doorhebt, je ook gemakkelijk aan alle betalende (grotere) afbeeldingen kan door hun URL te gissen. Daarvoor werd een uitgebreide beveiliging ontwkikkeld, waardoor ingelogde gebruikers afbeeldingen kunnen doormailen, vergroten, downloaden, etc, maar geen scripts of 'slimme' gebruikers vat krijgen op heel de database.

Verder was een grote uitdaging het inpassen van dat hele systeem met de nodige vereisten van de opdrachtgever in het bestaande CMS (ApplicWPS) dat ik nog mee heb helpen ontwikkelen. Dat laatste hielp natuurlijk een stuk maar de opzet van deze site ging de mogelijkheden van het systeem zoals het erbij stond ver te boven. Daarom een zware uitdaging, die met succes afgerond is.

Ook het vertalen van teksten van Nederlands naar Engels en het voor internet marketing doeleinden mee nadenken over de bewoordingen in het Nederlands behoorden tot het takenpakken. Nu hopen voor Net2View dat de site aanslaat.

Site Philippe Geubels vernieuwd

Tue, 04 Jan 2011 10:29:00 +0100

De website van Philippe Geubels had ik al een tijdje overgenomen, omdat het een en ander eraan schortte qua functionaliteit. M'n voorlopers hebben hier en daar wat lijken in de kast verstopt, maar ik heb de site terug wat meer volgens de Drupal-filosofie opgebouwd, en aangezien alles werkt, de bestaande layout van een paar nieuwe foto's en toeters en bellen voorzien, en nu met de nieuwe tournee van Philippe Geubels 'Hoe moet het nu verder' is alles af.

De show zelf heb ik trouwens ook gezien, en 't was de moeite. Blij er een stukje mee aan gewerkt te hebben.

http://www.philippegeubels.be

Cowa duikreis naar Sorrento

Thu, 16 Sep 2010 18:47:00 +0200

WARNING – WARNING – WARNING – WARNING – WARNING – WARNING
Anything you said or did could have,
and has been used against you
in the course of creating this report.
Any resemblance with existing facts
has been tremendously exaggerated.
Reading it might not be without risk.
WARNING – WARNING – WARNING – WARNING – WARNING – WARNING

Sorrento 2010

Vrijdag 3 september

Langverwacht, heftig gepland en herpland, maar uiteindelijk toch volledig uit de doeken gedaan: we vertrekken met Cowa op duikreis naar Sorrento. Eén man minder, aangezien Marc op ’t laatste nippertje vreesde dat er niet genoeg limoncello aanwezig zou zijn verkoos hij z’n kantoor boven het dubbele bed te delen met Thierry en mezelf (ik kan hem over dat laatste geen ongelijk geven). Maar er waren gelukkig voor mij genoeg vrouwen aanwezig om me de laatste roddeltjes te komen vertellen voor het reisverslag. Velen onder jullie dachten dat Riccardo en Hilde me de tweede avond pas vroegen om dat te schrijven, maar eerlijk gezegd hadden ze me al maanden op voorhand een upgrade van m’n vliegticket aangeboden in ruil voor een gedetailleerd reisverslag. Die tweede avond bleek dus nog maar eens dat Hilde graag toneeltjes speelt.

Qua organisatie bleek alles vrijdag nog picobello. Niet te verwarren met “picco bello”, wat Els aanzag als een koosnaampje voor de “kleine schone” Luigi. Alleen is ’t dan geen kleine maar een piekje. Maar soit. Perfecte organisatie, zeker de inbegrepen massage bij het vertrek door al te overijverige fouilleurs bij de handbagagecontrole. Ijverig om te masseren, maar de massale voorraad medicijnen die Cowa meezeulde lieten ze ongemoeid.

Nadat iedereen moe gevochten was over wie waarop, in welk bed, naast wie en wanneer mocht slapen, trokken we benieuwd naar het restaurant naast de deur. Funiculi, funicula leverde ons een orgastische feestmaaltijd die de beelden van de onlangs heruitgezonden ‘La Grande Bouffe’ in het niet deed zinken. De ogen van de patron en de hermafrodiete ober begonnen lichtelijk dollartekens te vertonen toen de op tafel geplaatste flessen limoncello in een oogwenk soldaat werden gemaakt. Toen Riccardo hen er de dag nadien op wees dat limoncello (EN koffie) in de prijs was inbegrepen, werd de bacchanale herinnering aan de limoncelloflessen een vage schim boven de kliffen van de krater van de Vezuvius, en waren het eerder halfgevulde jeneverkokertjes die op tafel belandden, maar ik wijk af.

Johan zette vrijdag namelijk al dadelijk de trend voor de rest van de vakantie; Fred riep namelijk luidkeels op de tonen van ‘Funiculi, Funicula’ dat hij zou gaan exploderen die avond, waarop Johan hem wijselijk vroeg zijn bedgeheimen voor zich te houden. Niet dat daar ooit door iemand naar geluisterd is…

Zaterdag 4 september

Zoals gewoonlijk vroeg uit de veren, worstelde de hele bende met de Bialettikannetjes om er een café americano uit te peuteren voor heel de kamer, en na een vorstelijk ontbijt dat de dag ervoor tijdens een stormloop in het plaatselijk winkeltje werd samengesteld, maakten we ons klaar voor de eerste duiken van de reis. De eilandjes ‘I Galli’ hebben we getoond dat de Belgen van alle Galliërs de dappersten waren, want de – geef toe, perfect geïntegreerde – Italiaan Renzo en de immer Gallische Fred doken in een 3mm shorty, de knokkende ridders Vicky en Tony (de hele reis) zonder kap, terwijl de Wit-Russen onder ons de duurste dikke pakken tevoorschijn toverden die ze hadden gevonden. De mooie grotten bewonderd, wat visjes gezien, en uiteraard veel demonisch (of was het damanisch ?) mooie naaktslakjes gezien.

Een kleine opmerking over de boot kan hier niet misstaan, gezien het formaat ervan, maar laat ons daarover onthouden dat er naarmate er meer en meer zieken niet meer meedoken, de meesten toch een plaatsje vonden waar ze konden zitten. Deze eerste duikdag was het uiterst behulpzaam van Ann om haar plaats half over de reling te zoeken, en daarmee was dan weer de farmacie van de vakantie geopend.

Zaterdagen blijken voor de reeds thuis bronchitis lijdende Tony een Saterdag, want symmetriegewijs kon hij de eerste duik van de eerste, en de laatste duik van de laatste Saterdag niet klaren. Voor mezelf was deze eerste duikdag echter een Klaterdag door het door Katleen beloofde klatergoud die avond.

Want ja, dat avondmaal voerden Riccardo en Hilde hun toneeltje op om me zogezegd te vragen het verslag te schrijven. Om het allemaal nog wat aannemelijker te maken, vertelt Hilde Thierry en mij opzettelijk niet dat het eten die dag vroeger doorging, zodat ze ons in zwembroek in onze kamer aantrof tijdens het aperitief, wij pas later aan tafel kwamen en toevallig naast haar en Riccardo moesten tafelen. Katleen bood me zoals gezegd een nooit geziene som geld aan om niets over haar te schrijven. Aangezien ik de pest heb aan fiscale controles, laat ik in het midden of ik dat geld ooit gezien heb, maar ik kan jullie verzekeren dat ik, buiten het feit dat ze hierdoor bewees een corrupte chirurge te zijn met een dan nog selectief geheugen, haar vlaggetje weigerde te dragen als gids in Pompeii en ze ze af en toe zag vliegen, niets over haar zal schrijven. Op een paar details na, uiteraard.

Het funicularische avondeten bleef verder tamelijk rustig. Riccardo vroeg om de zwarte wijn door te geven en Els liep met een zonnebril rond om haar rode oog te verbergen. (Een overblijfsel van een net iets te heftige nacht ? Is Koen zijn boekje te buiten gegaan ? Is Fred dan toch echt geëxplodeerd terwijl Koen mysterieuze zaken was gaan regelen?) Weinigen weten dat ik er ’s nachts met Guy’s vergrootglas op uit getrokken ben en de oorzaak van al het nachtlawaai heb gevonden. Velen klaagden immers de eerste nacht al over luide muziek. Wat zij niet wisten is dat Koen wat smeergeld is gaan uitdelen aan de plaatselijke bezitters van stereo-installaties om zo het heftige gekraak van het bed te maskeren. Het had ook anders kunnen geweest zijn, uiteraard. Maar dat rode oog sprak tot de verbeelding.

Na het avondeten bleef Johan’s leven even prachtig als voorheen, aangezien hij zelfs de halve kubieke millimeter sepia die hij verorberde er geen plaats in gaf. Toen hij hoorde dat in het eerste hoofdgerecht ook sepia’s zaten verwarde hij het woord ‘pasta’ even met ‘basta’, en bestelde voor de volgende avond een bord pasta met vogele in plaats van de plaatselijke specialiteit met zeeschelpjes.

Nadat Luca vernomen had dat ik graag kinderen wil, ging hij wat met me wandelen en noemde me troostend ‘papa’. De kleine heeft verstand, een immens zangtalent, en werd daardoor de rest van de vakantie op handen gedragen. Vooral in Pompeii, maar vraag me niet waarom.

Zondag 5 september

Zondag moesten we vroeg uit de veren, maar of dat iets met Johan’s pasta met vogelen te maken had kan ik niet meegeven. Riccardo had tijdens de ochtendduik nog last van zwarte wijn, want hij blies Kathy’s jacket zo hard op dat ze niet meer kon ademhalen. De Madonna werd die dag opgepoetst, en uiteraard moesten we haar nog zien voor de damanische naaktslakjes weggeborsteld werden. Met het poetsen in het achterhoofd sprong Fred na de duik het water in om een plank met nagels uit het water te halen, maar de kapitein wist als geen ander dat het maximaal toegelaten gewicht van de boot al schromelijk overschreden was, en gooide ze terug de zilte zee in. Fred bleef keffend met hangende pootjes nadenken of hij er terug achteraan moest, maar was het spelletje al snel beu.

Pechvogel van de dag was Wig, die door een geëxplodeerd ventiel (zou Fred weer… ?) niet mee kon duiken, wat hij goedmaakte door al snorkelend een kwartier voor een kwal te blijven hangen.

Als ook de kwal het beu werd, maaktn we een uitstapje naar Positano. Het lot van de dorpjes in de streek was een kort leven beschoren, en we wilden Positano nog graag zien, dus namen we elk mogelijk vervoermiddel dat beschikbaar was. Zo belandden we op 2 kleine gondels en een iets groter bootje die ons, overheerlijk in de zon bakkend, naar het door modderstromen bedreigde stukje Italië brachten.

Na een mooi bezoek aan een nog mooier Positano kon de onderbroekenlol niet uitblijven. Maar wat doe je als je op een gondel zit te bakken terwijl het frisse water lonkt en je geen zwembroek bij hebt ? Fred, Thierry en ik wisten het alvast, maar de weergoden antwoordden uiteraard met een klein onweertje op zee.

Onderweg vroeg Thierry of de motorjachten met ‘ROMA’ op zigeuners zijn…

Op de terugweg in de metershoge golven maakte een van de gondeliers er een race van, waardoor één bootje zes doorweekte passagiers op land zette. De zonnekloppers in het tweede gondeltje waren ook doorweekt, maar aangezien Hilde eerst voet op land zette, is zij ook eerst ziek geworden. Haast en spoed is zelden goed !

Zondag begon iedereen wel ziek te worden. Hilde aan haar sinussen, de rest wat hoger achter het voorhoofd. Roberto bestelde voor hem en zijn Russisch-Italiaanse een portie friet in Italië. Thierry begon te vertellen over de tweede duik van de dag (Altzheimer ???). Riccardo bestempelde alle aanwezigen als anorexisch omdat ze zijn kom pasta al vongole niet willen opeten. Ook bij Hilde was de microbe bij ’t avondeten overgeslagen op grijzere massa’s, want ze vroeg iedereen ‘sprankel ?’. Thierry sloeg de nagel op zijn kop toen hij zei dat hij na deze vakantie terug moest gaan werken, hoewel Andrej na de vakantie vakantie wilde. Johanneke vond dat Jerom er klein, dik en lelijk uitziet. Thierry dacht eindelijk te weten hoe iedereen heet, maar bleef binnen mijn voorspelling door na 40 minuten Tony’s naam te vragen.

Maandag 6 september

Katleen houdt niet van slenteren.

Aangezien Richard deze reis niet meegekomen was, had Hilde geregeld dat Fred en Viviane (een collega van haar) mee naar Napels gingen om onze groepsfoto te nemen.

Door het slechter wordende weer vertrokken we met de bus. Anders waren we met de iets minder ruime boot vertrokken, maar in de bus bleek toch niet genoeg ruimte voor onze gefronste wenkbrauwen toen Hilde en Riccardo vertelden dat ze hun kinderen vroeger op reis een gayboy gaven tegen de verveling. Hilde pronkte op de laatste dag dat ze op reis over een stem beschikte met haar fluweelzacht gevooisd keelgeluid door de micro en liet een zinderend ‘Broeder Jacob’ iedereen wakker schudden. Nog verdwaasd, halfslapend en onder de indruk beklommen we alle treden van het Castello dell’Ovo, en stelden ons pas vragen toen Hilde bij de tocht naar beneden vroeg of iemand graag de lift wilde nemen. Robbie oefende met Nattie droogweg een huwelijksaanzoek boven op de berg, waarna we gezwind afdaalden naar de Napolitaanse pizzeria di Matteo. Onderweg een koffietje meegepakt in Cambrinus, met toch iets teveel caffeïne: Riccardo’s hart bezweek bij Vicky’s vraag of er ook Hawaï verkrijgbaar was, waarop Guy gezwind een pizza zonder mozzarella bestelde. ‘Nog Nooit Gezien’ bezwoer Riccardo. ‘Typisch Napolitaans’, vertelde Jean-Luigi achteraf, toch voor de komst van de familie ‘Margherita’ in Napels. Bij het buitengaan probeert Roman even als bedelaar aan de kost te komen, maar krijgt niets in zijn strooien hoed geworpen.

Op de terugweg laat niemand blijken dat ze de pater met opgeheven pij al gezien hadden, en lachen als Riccardo zijn overmaatse piemel aanwijst. De geveinsde emoties moeten met een koud koffietje weggedronken worden vlakbij het altaar van de heilige Maradonna, en de groep blijft een eeuwigheid wachten op een bruid die duidelijk niet met een overbekende voetballer wil huwen. Leen krijgt haast een depressie omdat ze het bruidskleed niet kan bewonderen (hoe zag jullie trouwdag eruit, Wig ?) en aangezien het bedelen niets opleverde, proberen onze Russen als buitenwipper aan de kost te komen. Andrej met de obligate pet met ‘Russia’ erop en Roman met zijn strooien hoed sieren waarschijnlijk nog weken de voorpagina’s van Italiaanse tabloids.

We danken allemaal Renzo die nog net op tijd de bus ervan wist te weerhouden ons de lange weg die we afgelegd hadden opnieuw te bewandelen, en we lieten ons een dikke 2 uur terugrijden voor een eerste nachtduik.

Had ik al verteld dat Katleen niet van slenteren houdt ?

De nachtduik was fantastisch, met enkele octopussen en paarsgerande naaktslakken waar geen damanisch perspectief voor nodig is als hoogtepunten. Renzo verbaasde vriend en vijand door een anker naar het schip te slepen.

We mogen gelukkig zijn dat Frédéric nog onder ons is, want maandagnacht ging Els voorzichtig naar ’t toilet, spoelde het niet door om niemand wakker te maken, en sloop op de tippen van haar tenen terug naar haar Koentje voorbij Freds bed. Die grapte er een ‘sjjjjt’ uit waarna Els hem met haar boze oog haast neerbliksemde. Hoewel haar oog er maandag een stuk beter uitzag dan na zaterdagavond.

Dinsdag 7 september

Nadat iedereen gedoucht had met de meegenomen flessen kraantjeswater, op aanraden van Riccardo, wees hij ons er na een mooie duik op dat aan boord een warme douchekop bevestigd zat…

Toen de eerste duikers bovenkwamen zag Katleen ze vliegen. Of toch één of andere miniatuurvorm van vliegende visjes die boven de luchtbelletjes van de opstijgende duikers heen en weer sprongen.

Na de duik voeren we door een heus hindernissenparcours (door een tunneltje in een grot, langs een stalagmiet in de vorm van een Madonna, en daarna een grot vol met haar familie) rond het eiland naar de plaatselijke aanlegsteiger. Daar voelden ze waarschijnlijk al nattigheid, want ze waren botsauto’s aan het uitladen. Enkele clubleden maakten op de terugweg met hun haast de taxichauffeur (die de ondraaglijke traagheid van de andere transportmiddelen moest goedmaken) zo zenuwachtig dat die ongevalgewijs zijn voorganger tot spoed aanmaande. Blijkbaar is Capri by night heel ongezellig, want iedereen wil op tijd het eiland af. Door de massahysterie vragen taxichauffeurs daarom met recht ondeelbare woekerprijzen als gevarenpremie.

Na een broodje waarbij Hilde zich zenuwachtig afvroeg waar Riccardo bleef, namen we de funicolare naar boven. Er zijn minder mooie namen voor afgedankte sneeuwtreintjes te bedenken. Boven kregen we een rondleiding langs een hotel waar Richard ooit indruk op z’n vriendin maakte en in betere tijden Peter Ustinov door Cowaters is gespot, maar die dag verder niets te zien was. We bezochten een tuin waar men de bezoekers vriendelijk verzocht de collectie niet op te eten, we namen een kabelbaan die Kathy damanisch groen deed uitslaan. En ergens onderweg volgde een busrit die Riccardo op het idee bracht ons een specialty ‘leven als sardientjes’ in de maag te splitsen (tot groot jolijt van Guy die vond dat met het overgewicht van Vicky nu echt de maat of de bus vol was).

Salvatore (of was het Robbie) speelde verstoppertje met Nattie op het droogie terwijl de rest al lang op de boot zat, waardoor Riccardo even het liedje ‘l’Italiano Verde’ nabootste, en terug zijn normale kleur kreeg toen het koppel vlak voor het afmeren aan boord wipte. (Nee, Koen…)

Vlak voordat de Siciliaan de Napolitaan het hoofd op hol bracht had deze laatste nog even de kans gezien de ongebruikte bustickets terug in te wisselen bij een bediende die uit laksheid flink naar boven afrondde. We hadden er een geweldig handeltje kunnen maken in ongebruikte bustickets, maar de maaltijd riep, de immer vrouwelijke Luigi stond al op de aanlegsteiger naar ons uit te kijken.

De snode ober dacht ons zijn hormonenkuur te laten betalen, maar aangezien die avond Fred en ikzelf een extra nachtduikje gepland hadden en enkel water dronken, viel extra op dat Kitty, penningmeesteres van dienst, vele karaffen wijn te veel moest dokken van de pot waarin Riccardo net de busticketwinsten had gestort.

Het eten verliep weer rustig als altijd; Robbie dacht naast het betonnen ook een echt zeepaardje in de Put van Ekeren gezien te hebben, en toen ik hem op de eerste lettergreep van het wezen wees, vermoedde hij al dadelijk dat het een zee-ezel zou geweest zijn. Ik dacht dan direct aan een spiegel, maar Roberto trok weer mijn aandacht door op rasechte Siciliaanse wijze Vicky af te snauwen die een glas wijn uit zijn (deze keer wel geleverde) karaf lekkere rode wijn kwam halen. Tijdens een rookpauze biechtte Vicky dan maar op dat ze geen rood vlees, maar wel een kippetje lustte. Misschien omdat dat een gele snavel heeft ? Ik weet het niet.

Fred en ik waren immers met onze nachtduik bezig. Of beter: de helft van het dorp. Deze illegale activiteit werd met Italiaanse logica gemeld aan de plaatselijke politie, waarna niks nog een probleem was. De bar bij Angelo, waar normaal elke avond een handvol clubleden een grappa dronken, zat deze avond afgeladen vol met een heuse knokploeg die de met een baseballbat zwaaiende woeste vissers op een afstand hielden, terwijl Fred en ik met een knipperende kerstboom op een lekke luchtballon naar het rustige havenwater trokken. In dat water scheen zich een krab op te houden waar haast nog geen foto’s van bestonden, waardoor het doel van onze duik wel duidelijk was. Na een half uur hadden we toch al één zeester gezien, na een uur toch iets meer leven, en in het laatste half uur wel tien van de schuchtere krabben. Vloekend omdat de laatste krab zich ophield onder de steen waarvan we in het water gesprongen waren kwamen we 83 minuten later uit het water en genoten van de weergekeerde rust in het dorp.

Alles was weer normaal: Fred werd verliefd op een dochter van Angelo met een blauw truitje, en Koen en Els spuiden dubbelzinnige opmerkingen. Waar een gemiddelde man om de 7 seconden aan sex denkt, denkt Koen er om de 2 seconden aan, en waar Riccardo enkel aandacht besteedt aan alles onder de gordel, legt Koen zijn gordel gewoon iets hoger… Nu zijn lat nog ?

Woensdag 8 september

Bij het ochtendgloren werden we door Sergio getrakteerd op een stukje cake met een druppel koffie, en Els deelde haar bedgeheimen door te melden dat ze snakte naar iets krokanters met wat gerookts erbij. Hilde en Riccardo vertrokken naar een trouwfeest, waardoor Renzo en Katleen zich als volwaardige gidsen zouden ontpoppen. Renzo had echter zijn handen weer vol met het sjouwen van zijn gelukkig nog niet oudere zoontje, dus doorstond Katleen de beproeving met vlag en wimpel, maar dan weigerend deze laatste hulpjes mee te nemen.

Ook Fred en Viviane waren door Hilde weer opgetrommeld om wat op ons te letten. Wat zij niet wisten was dat mijn uitgebreide verslag over hun uitspattingen Hilde binnenkort promotie bezorgt. Dat krijg je met een corrupte gids als voorbeeld.

Terwijl Ronny en Ann en Fred en Viviane uitvochten wie nu de oorzaak van de regen was (de eersten dachten de regen uit Freiburg meegebracht te hebben, de laatsten gaan gewoon altijd op vakantie naar regengebieden) reden we met actieve ruitenwissers naar Pompeii. Daar waren de Russen door het gebrek aan vlag bij de gids al dadelijk het Noorden kwijt, en Koen verkoos een half dagje single door het leven te gaan.

Eigenlijk was er op de hele reis maar één moment waarop Koen niks dubbelzinnigs te vertellen had, en dat was de avond na zijn single trip door de lavastad. Aangezien al lang duidelijk was dat het geluid van opengerukte velcro aan mijn short het nemen van notities voorafging, begreep hij voor een keer dat mijn dreigement m’n broek open te doen niets anders te betekenen had. Gelukkig had ik mijn dreigement op minder dan 2 seconden uitgesproken, denk ik ?

Na Pompeii trok de groep na de desbetreffende uitroep van Kathy op naar de Vieze Vuzius. Eerst een hoopke stenen, dan een bergske, en dat met een remake van de beruchte film onder de noemer “Cowilla’s in the mist”. Een kwartier klimmen om de wolken van nabij te onderzoeken (Guy had zijn vergrootglas niet bij) waarna we nat van zweet, condens en regen terug ons heil in de bus zochten.

’s Avonds is de mist niet uit ieders ogen verdwenen, want Johan ziet de koffiebonen in de Sambucca aan voor vliegen, en de op het trouwfeest aan Hilde traditioneel uitgereikte cadeaus bleken dozen medicijnen te zijn om de ruilhandel in drugs op een hoger niveau te tillen onder de zieke Cowaters.

De enige die dan weer over een net iets te goed zicht bleek te beschikken was Mireille, die Renzo betrapte op het bestellen van nog een grappa. “En hij doet nog teken tegen de garçon om het stil te houden, tss, die zal goed slapen vannacht !”…

Ondanks zijn eerdere poging sloot Koen de avond toch weer op vertrouwde wijze af; toen ik Els vertelde soms een “tettereir” te zijn waarbij dat woord niks met borsten te maken had, bleek Koen zich onder dezelfde noemer te willen indelen, maar dan met de ondubbelzinnig dubbelzinnige betekenis.

Een geplande nachtduik werd uitgesteld; het onweer uit Freiburg hield nog steeds te hard aan.

Donderdag 9 september

Gaan we vandaag naar Baia ? Bah ja. Of zo dacht het merendeel van de groep er toch over, buiten natuurlijk de Wit-Russen weer, die duidelijk geen winters gewoon zijn. Na Kitty’s uitleg de afgelopen dagen over haar werkzaamheden voor de Post was de hemel vectoriëel overtrokken, en het dusdanig kleine onweertje dat slechts één dode had gevraagd deed Andrej en Olga beslissen niet mee te gaan duiken, terwijl de onbezonnen jongere broer Roman toch blijk gaf van meer integratie.

Na een uur bijslapen op de bus schrok iedereen wakker van Vicky die een luidkeels “ocharme” door de bus deed schallen, waarna iedereen zich omdraaide en verder sliep. Buiten Guy, die door een woelende Kathy intussen uit zijn zetel was gewerkt.

Nattie, die eigenlijk Nataliya heet, wist me te vertellen dat Natacha hetzelfde is als Nataliya, maar dat iedereen haar Nataliya noemt, wat ik dringend aan de rest van de club uitlegde aangezien zij haar totnogtoe altijd met de Russische equivalent aanspraken. Groot was hun verbazing nu ik aantoonde dat Robbie’s twee vriendinnen één en dezelfde persoon bleken te zijn. Zoals gewoonlijk straalde Roberto weer, of was het Salvatore? In ieder geval voornamelijk als hij zijn tanden bloot lachte. (Nee Koen …).

Door de bus afgezet in de achtertuin van de Camorra vertrok de eerste groep met een Zodiac naar een oude pier in het water. De tweede groep bleef achter en hield zich met dringende vragen bezig als de herkomst van het zout in de zee of de geschiedenis van de hysterie. Dienaangaande wist Vicky te vertellen dat ze bij haar baarmoederoperatie door haar broer op het hart (of een ander orgaan) was gedrukt er zeker van te zijn dat de chirurg niks in haar achterliet. Thierry raadde Vicky aan op controle te gaan bij een archeoloog, terwijl de chirurge van het gezelschap zich afvroeg waar ze haar vlaggetje van de vorige dag nu ook alweer weggestopt had. Aangezien hysterie het gevolg is van een lege baarmoeder, vroegen we ons af of Vicky’s lachbuien dan toch niks met een lege maag te maken hadden.

De duiken werden berucht. Buiten een vierkante centimeter mozaïek of drie die angstvallig tussen de sponzen opwapperende vinnen van de gids werden blootgelegd (néé, Koen) en wat damanische dinges was het zicht nihil. Dat grotendeels door de stofpartijen die de gids Pompeii-gewijs naar boven deed dwarrelen. Gelukkig droeg hij een fluo BCD waardoor duidelijk werd in welke richting we het van naaktslakken voorziene touw moesten volgen.

Tussen het duiken door maakten we kennis met de Italiaanse logica (groep 2 duikt eerst) en de regie van Hilde die het doek liet vallen over het spelen met onze voeten. Wig en Thierry staat nog een mooie toekomst als gordijn te wachten, hoewel Thierry dan eerst met zichzelf in het reine moet komen. Door mijn spokende duiklamp dacht hij ‘s nachts bezoek te krijgen van fotonen, maar ik dwaal-licht af.

Katleen herinnerde me er tussen de stoffige duiken aan dat ik niets over haar ging schrijven, maar ik bracht haar selectieve geheugen dan weer aan het licht door haar aan het klatergoud te herinneren. Vicky die het corrupte stukje gesprek had opgevangen droeg haar van het mozaïek afgebroken steentje bij door geld aan te bieden om juist wel wat over Katleentje te schrijven, waarop ik een moddercatchwedstrijdje voorstelde. Spijtig genoeg brachten de vrouwen van groep twee het onderwerp op de douches in de vrouwenkleedkamers: ze zouden met vijf samen onder de drie koppen gaan staan. Het blijft wachten op de foto’s .

Hoezeer ik heel de reis ook mijn best deed het werken aan het verslag op een zo discreet mogelijke manier te doen, kwamen de aanwezigen op het idee een censuur in te stellen, waarop ik besloot er helemaal m’n mond over te houden.

Hilde veranderde weer het onderwerp door iets te vertellen over in mijn broek komen zoeken, wat ik uiteraard nooit tegen Riccardo zal herhalen. Waarschijnlijk had ze wat teveel pillen genomen, want die dag dook ze nog eens mee, zij het duidelijk niet bij volle verstand.

Nog iets wat we uit de aandacht van de enkel onder de gordel kijkende Riccardo moeten houden is de elegante tewatergang van Els, die volgens eigen zeggen mooi op haar poep in het water kwam. Dat onder haar achterwerk zich het lichaam dezes schrijvers bevond zal ik maar uit het verslag laten.

Toch gek, trouwens, dat we in Baia zo lang hebben moeten wachten om iets te bekijken dat er al 2000 jaar ligt. En dan nog is er letterlijk maar een tipje van de sluier opgelicht.

’s Avonds was iedereen gelukkig weer een pak duidelijker. Vicky bestelde een capucello, en vertelde me een keer of tien dat ze al 2 keer had gezegd dat ze last van haar darmen had, Els zei ‘haha Breda’ en lachte groen met Koen, en Robbie vond Luigi picobello.

Mag ik trouwens nog even voorstellen op volgende duikreizen naar warme landen steeds Vicky mee te nemen ? Als je haar een fles warm water geeft maakt zij er ijsblokjes van, en dat is mooi meegenomen.

Vrijdag 10 september

Een dag met drie duiken kan niet meer stuk. Zeker als er wereldrecords gebroken worden. Mijn duikbril die bij het te water gaan achter m’n duim bleef hangen en het water in dook, werd op 58 seconden door Riccardo terug bovengehaald. Hij bleek de bril op 16 meter diepte te hebben gevonden, waarna hij erin moet geslaagd zijn de drie minuten safety stop op een luttele 20 seconden af te haspelen. Onder de indruk trachtte ik hem aan het einde van m’n eerste duik te verbeteren door op 3 minuten mijn door m’n Suunto aangegeven 17 minuten in den blauwe uit te voeren, waarna het ding de Italiaanse logica volgde en er de geest aan gaf.

Die Italiaanse logica liet zich tijdens de duiken van haar beste kant zien: Groep 3 stond bovenaan het blad, en werd later groep 1, waarna groep 1.3 eerst te water ging en groep 2 gesplitst werd over … Gek genoeg was Riccardo er heftig voorstander van de eerste groep het nummer 1 te geven, maar aangezien de leden ervan dachten dat hij het over de andere groep 1 had, moest groep 2 het even laten bezinken voor ze dan toch enkele duikers in het water zagen springen.

Tussendoor kreeg Els haar zin met een krokantere tractatie van Sergio, waardoor we vergaten dat de tijdens de briefing doorgegeven duik op 20 meter begon met een swim-through op 38.

Intussen riep Riccardo luidkeels dat de Russen meloenmannen waren, en terwijl Koen zich daar vragen bij stelde hurkte Olga met haar poes op haar schoot.

Riccardo liep naar de bar om een cappuccino na 11 uur aangezien hij de koffie niet gezien had die 24 mensen voor zijn neus uitdronken, waarna zijn eigen raad om onder water de ogen te openen ook boven water niet kon uitblijven.

Kan je Thierry begrijpen, die, de kluts kwijt, vond dat men teveel had belanggescheld ?

Ik alleszins, want door de modderstroom die de vorige nacht haast een dorpje in de buurt van Positano van de kaart had geveegd kon Renzo bijna niet uit de boom springen vond ik, terwijl ik uiteraard de boot bedoelde van waarop de schipper wild rondvarend twee puberende vissers ervan weerhield een immens visnet over de van naaktslakken genietende duikers te werpen.

Even aan Antonio, onze uitmuntende doch in droogpak duikende gids uitgelegd dat “drysuit” in onze taal uitgesproken wordt als “watje”, wat hij enthousiast enkele keren herhaalde om de tongval juist te hebben. Begrepen had hij het niet helemaal, want hij kwam boven water met water in zijn kelder.

Al bij al weer een rustige vrijdag dus zonder al te veel belevenissen.

Zaterdag 11 september

Aangezien wekkers in Italië de cirkel in 26 stukjes verdelen, en Riccardo alle niet-duikers had verteld dat de duikers een half uur later moesten komen, zijn we anderhalf uur later gaan duiken dan gepland. Voor een keer was het duidelijk dat groep één eerst dook, ditmaal door het ontbreken van een tweede groep. Die was er wel, maar sprak Italiaans, was te laat wakker, en de wereldvermaarde fotograaf had zijn toestel naast zijn wekker laten liggen.

Gids Mario, geboren en getogen aan de Vervece, kreeg geen genoeg van de overmaatse barracuda’s terwijl anderen damanisch naar naaktplankton zochten. Tony dacht voor de duik even dat zijn maat van jacket op Vicky’s lichaam bemeten was, en gaf daarmee al voortekenen van zijn Total Collapse later die dag. Stilaan wordt het duidelijk dat de groep wat vermoeid begint te worden, en de dag relaxen in Sorrento is een aangename afsluiter voor haast iedereen.

Mireille echter krijgt nog een flinke uitbrander van een verkoopster van een wijnwinkel die haar van bedrijfsspionage verdenkt, en speelt met haar camera verstoppertje met de boze Sorrentese, terwijl Guy de netelcellen van een kwal met 2 meter lange tentakels van zich af krabt.

Ergens kwam er ook nog een verhaal over Vicky in me op, die de gewoonte gekweekt blijkt te hebben met een tampon in haar mond rond te lopen terwijl ze met het touwtje flost, maar het zou ook een pamper geweest kunnen zijn.

Zondag 12 september

Hilde en Riccardo boeken een weekje vakantie bij om alles nog eens op een rijtje te zetten voor ze in enkele dagen tijd hun verhuis moeten regelen. En gelukkig toonde een baardige zwarte vrouw zich bereid onze saaie reis op te fleuren met het mooie verhaal dat ze een voetbalploeg uit haar dorp (inclusief hun woonsten) als handbagage wilde meenemen. Anders had ik niets gehad om over te schrijven, uiteraard.

Benoit

De wereld is klein

Thu, 06 May 2010 13:21:00 +0200

Als ge u dan indenkt dat op dat kleine bolleke er een klein continentje ligt, met daarin een verschrikkelijk klein landje, en dat in dat kleine landje er een klein taalgemeenschapje leeft, waarbinnen zich een nog kleiner stadje bevindt, en dat buiten dat kleine stadje in dat kleine taalgemeenschapje in dat kleine landje op dat kleine continentje op dat klein bolleke eigenlijk alles parking is... hoe komt het dan dat je nooit je wagen kwijtraakt ?????

Jeremias en Fabriek Akoestiek voor eigen publiek

Sun, 02 May 2010 12:05:00 +0200

Vrijdagavond 28/5 zorgen Fabriek Akoestiek en Jeremias voor een avondje muziek in het Poppentheater van Merksem.

Waarom?

Omdat het al lang geleden is dat we nog eens voor ons ‘thuispubliek’ hebben gespeeld.

Omdat we graag eens iets samen met Fabriek Akoestiek willen doen.

Omdat het één van de laatste gelegenheden is vóór het Poppentheater verdwijnt.

Fabriek Akoestiek & Jeremias ‘Inteam’

Poppentheater Merksem

Vrijdag 28/5, deuren 19u30

Tickets € 5, te bestellen op www.ticketgang.be of telefonisch bij Heal Management op 0472 639 000.

Snel zijn is de boodschap, want er zijn maar 85 plaatsen!

InTeam met Fabriek Akoestiek en Jeremias

Aanrader: restaurant Le Zoute Zoen in de Zirkstraat in Antwerpen

Thu, 25 Mar 2010 09:55:00 +0100

Gisteren m'n verjaardag gevierd met een etentje in restaurant Le Zoute Zoen in de Zirkstraat in Antwerpen. Heel lekker gegeten, en een prachtige timing. Onze zaal, de helft van het restaurant dus, zat goed vol, en na ons viergangenmenu stonden we, 2 uur nadat we binnengegaan zijn, weer buiten. Ideaal qua timemanagement, en heel erg lekker gegeten en gedronken. We hadden gekozen voor de Lady Chef Menu met aangepaste dranken, en die is ons heel goed bevallen.

Ook de inrichting van het restaurant is leuk; de achterste zaal is ingericht met een wall-to-wall boekenrek met leuke attributen op, heel mooi en verzorgd. Brendy was er al gaan eten, voor mij was het de eerste keer, maar we komen zeker nog terug. Bedankt, Le Zoute Zoen, voor een zalig verjaardagsetentje !

Aanrader: prive sauna L'eau Pure in Wilrijk

Thu, 25 Mar 2010 09:48:00 +0100

Gisteren ben ik door m'n lief vrouwtje voor m'n verjaardag getracteerd op een bezoekje aan L'eau Pure, een privé sauna in Wilrijk. En 't was een prachtig cadeau !. Alle rust en intimiteit, muziekje op, zeer betaalbare drankjes, een rustig zwembadje waar je over moet om binnen te raken, een luxueuze sauna en stoombad, een infraroodsauna, gezellige jacuzzi, een "buiten"terras waar ook de roker zich rustig kan voelen, overal zit- en ligbanken, alle privacy van de wereld, en leuk ingericht met een paar oosterse accenten die ik als Thailandliefhebber natuurlijk kan apprecieren, maar zonder in kitch te vervallen.

Een prachtig verjaardagscadeau, en we komen zeker nog terug !

Nieuw fototoestel !

Fri, 12 Mar 2010 18:27:00 +0100

Sedert vandaag ben ik de trotse bezitter van een nieuw fototoestel. Een prachtige Nikon D90 met een 18-200 mm VRII- zoomlens gaat me nog eindeloze uren fotoplezier opleveren. Nu eerst wel ettelijke uren de handleiding bestuderen, natuurlijk, maar zelfs in de Auto-modus trekt het al aardige plaatjes.

Binnenkort op deze blog dus meer en meer fotomateriaal, he. En volledigheidshalve moet ik er ook bij vermelden dat ik overloop van dankbaarheid want ik kreeg dit prachtige toestel van m'n ouders als verjaardagscadeau, omdat ik dit jaar de kaap van 40 afrond.

Thanks !

En voor de liefhebbers: ik heb 'm zelf mogen bestellen, en een pracht van een webshop gevonden: www.cameranu.nl. Levering naar België kost 6,5 euro, supersnelle levering, en prijzen die ver onder alle andere fotozaken en webshops liggen. Een aanrader !

Nieuwe website voor Sindola

Thu, 11 Mar 2010 16:31:00 +0100

Sindola, het goede doel dat m'n zus en haar vriend zijn begonnen, steunde ik al een tijdje, onder andere door een website te maken waarop m'n zus haar verhalen en foto's kon publiceren. Intussen was het systeem achter de website wat verouderd.

In plaats van de updates te installeren van het systeem achte de website (Silverstripe) koos ik om de website om te vormen tot een Drupal website. In Drupal zijn veel meer modules beschikbaar die het onder andere mogelijk maken om op een heel vlotte manier door een internetleek tot 100 foto's tegelijkertijd te publiceren, wat handig uitkomt: Tin's vriend Guy vond het vorige systeem moeilijk, en met Drupal (mits de nodige aanpassingen) is het een fluitje van een cent. Getuige daarvan ook de website die ik met hetzelfde systeem opzette voor de groep waarmee ik op skireis ging: http://livigno.benoitverheecke.be. Ook daarin wa het voor iedereen gemakkelijk om foto's op te laden.

De nieuwe website van Sindola (www.sindola.be) staat sinds vandaag online, en hier en daar moeten nog wat aanpassingen gebeuren aan titels van foto's etc, maar als je op zoek bent naar een website van een goed doel kan je alle informatie er alvast uithalen. Laat in het bekijken ook niet na een (kleine) gift achter te laten voor de kinderen van Basori.

Start to Ski met Josk in Livigno, februari 2010

Thu, 04 Mar 2010 16:33:00 +0100

Net een prachtige trip achter de rug naar Livigno. We hadden geboekt bij Josk omdat we eens op skivakantie wilden, en 't heel lang geleden was dat we nog op skilatten hadden gestaan. En 't was een heel erg leuke vakantie, vandaar een kort verslag.

Op voorhand gelukkig een hotelletje in Basel geboekt, om de trip ernaartoe in 2 keer te doen. Naar Livigno rijden lijkt best te doen in één ruk, maar enkele vertragingen gooien roet in het eten. Na Basel (vanuit Antwerpen al 600 km overbrugd) wees onze GPS nog 3 uur rijden aan, maar daar hebben we haast 8 uur over gedaan !

Aangezien de Fluelapas naar Livigno in de winter gesloten is, moet je immers met de auto de trein op. En daarvoor hebben we zo'n 2.5 uur aangeschoven. Na de trein word je halverwege de laatste 30 km nog eens op een parking geleid om aan te schuiven voor de tunnel naar Italië vanuit Zwitserland (zodat je niet op een kronkelweggetje moet aanschuiven). Door het wachten op de trein waren we immers te laat voor het enkele richtingsverkeer naar Livigno dat op zaterdagen tussen 9u en 16u geldt. Dan nog eens aanschuiven aan de tunnel zelf, en aan de douaneposten vlak erachter.

Livigno is een prachtig pittoresk dorpje, in februari helemaal ondergesneeuwd, met een groot stuk winkelwandelstraten vol tax free winkeltjes. Tabakswaren en sterke drank aan de helft van de prijzen in België ! En natuurlijk ook merkwinkels, zelfs van onze nationale trots Dirk Bikkembergs. Na het skiën dus uitgebreide shoppingmogelijkheden voor zij die niet uitgeput zijn. En de lintbebouwing van het stadje zorgt ervoor dat je nooit het gevoel krijgt in een "groter" skigebied te zitten, het blijft gezellig, vol leuke restaurantjes, winkeltjes en barretjes.

De start to ski cursus was ook geweldig; onze Vlaamse monitor (Frank Boeykens) had uitermate veel geduld met onze grote beginnersgroep (door het ongeval van een monitor zaten we uitzonderlijk met een grote groep van 14 mensen). Soms wat wchten en aanschuiven voor de one-on-one-lesdelen, maar niemand die daar een punt van maakte. Frank heeft een uitgelezen talent om mensen zich op hun gemak te laten voelen, en de groep was een holige bende die geregeld grapte en grolde en eigenlijk qua groep al dadelijk sterk aan mekaar hing.

Ook de hogere groepen (graden 1, 2 en 3) zaten vol toffe mensen waardoor de ontspanningsmomenten heel aangenaam gevuld werden.

Zelf ben ik op dag 4 een 7-tal keren teveel gevallen zonder me te bezeren, waardoor aan het einde van die dag m'n knie toch behoorlijk verrokken was, en ik de laatste 2 dagen wat spannende boeken heb gelezen, maar de rest van de skistarters gng de laatste dag zelfs van een rode piste af.

Foto's van de pret kan je bewonderen op http://livigno.benoitverheecke.be waar de hele groep de foto's van de trip verzamelt.

Het hotel waar we verbleven (Golfhotel Paré) zorgde voor een uitstekende keuken, Italiaans met een Livignaans tintje, en geregeld aangemane verrassingen in de vorm van leuke activiteiten. Het enige wat op heel de reis eigenlijk tegensloeg was de live muziek op maandagavond. Een hyperactief mens dat heeft leren zingen op bandjes in een klas vol ADHD-ers waarschijnlijk, of zo klonk het toch, maar die ene avond vergalde de pret niet: zo kon iedereen eens vroeg gaan slapen.

In één woord: prachtig. Bedankt, JOSK, bedankt, hotel Paré, en bedankt Frank, Grim en William, de monitoren. Volgend jaar weer !